We rijden met de auto naar Esneux en parkeren deze bij de kerk.
Om 10.00 kunnen we beginnen met onze eerste wandeldag van de komende vier. In eerste instantie voelt het niet al te zwaar met de rugzak, maar voor hoe lang? En alweer is het een mooie afwisselende route, bos, weilanden en kleine gehuchten. Af en toe valt er een druppel regen en is er een frisse wind. We zijn tevreden met ons nieuwe regenpak, het jasje beschermd tevens tegen de wind.
Op de hele route is er nergens een cafeetje of iets dergelijks voor een warme kop soep of koffie en buiten zitten doen we niet voor lang, dan koelen we teveel af.
Bijna op het einde van de dagetappe moeten we een drukken vierbaansautoweg oversteken zoiets als de A2 in Maastricht maar dan zonder verkeerslichten.
In Saint-Severin worden we allervriendelijkst ontvangen door Madame Marie-Paul met koffie en home-made cake.
Het pelgrimsonderkomen, gelegen naast de kerk, hebben we geheel voor ons alleen ter beschikking. Slaapruimte, keukentje, eetzaal en douche en toilet. Het is er behaaglijk warm, niet zo schoon veel spinnewebben maar ja € 5,00 p.p.p.n. !
Mevrouw zorgt voor een eenvoudige doch smakelijke avondmaaltijd, soep, salade, brood en fruit. We maken tevens kennis met iemand die een alternatieve route uitstippelt voor het verdere gedeelte van de route, meer door de natuur. Wij zullen morgen een gedeelte daarvan als proef lopen en verslag uitbrengen.
Na een warme douche liggen we om 21.30 uur in onze nieuwe slaapzak.
We komen beide tot de conclusie dat er nog veel lieve en gastvrije mensen zijn!
17 oktober Saint-Severin - Huy
We ontbijten bij Madame Marie-Paul met haar zelfgebakken brood en heerlijke viervruchtenjam die blijkbaar op een speciale manier bereid moet worden. Om 09.30 uur starten we met de route van “Benoit” in de hoop niet hopeloos te verdwalen.
Mooi door de weilanden i.p.v. over de verharde weg. Voorbij Villers Le Temple moeten we even naar de weg vragen maar spoedig daarna komen we weer op de orginele route uit. Verder is de route vandaag niet echt interessant.
We hebben het tempo goed te pakken, het lopen gaat goed, maar de rugzak beginnen we wel te voelen en ik ben blij met de pauze’s zodat ik de rugzak even af kan doen. Anneke had gisteren beurse plekken op haar heupen van de rugzak.
We lopen naar het Tibetaans klooster in de hoop daar te kunnen overnachten. Het laatste stukje is prachtig door een bos met mooie herfstkleuren van de statige beukenbomen. In het klooster moet de vrijwilligster eerst toestemming vragen aan de baas. Hij vraagt ons hoe hij weet dat wij echte pelgrims zijn….en terecht, het blijkt dat er af en toe mensen handig (mis)bruik maken van hun gastvrijheid. De koffie staat klaar en die smaakt ons goed. Het kamertje is ons bekend (we zijn hier eerder geweest voor het volgen van yoga en meditatie weekenden) Lekker douchen, schrijven, lezen, route voor morgen plannen en om 18.00 uur kunnen we de “rituelen” bijwonen in de kleine tempel samen met de Lama. Dit voelt wel speciaal.
19.00 uur is er avondeten: dalsoep met brood, multicultureel in het Tibetaans, Frans, Nederlands en Engels. Anders dan gebruikelijk eten wij in de eetzaal samen met de Lama's.
18 oktober Huy naar Sclayn
06.30 uur gaat de wekker en om 07.00 uur zitten we opnieuw in de kleine Tempel voor de rituelen en de meditatie. Dat voelt mooi en goed. Ik probeer verschillende mantra’s maar kan me niet goed concentreren, dan doe ik Om Mani Padme Hum en het gaat als vanzelf ik wordt letterlijk door de mantra gedragen, ik besef dat dat natuurlijk komt omdat die mantra in die ruimte reeds duizenden malen gereciteerd is en dus in de ruimte aanwezig is, wauw!!
Daarna is er een eenvoudig ontbijt, pakken we onze spulletjes weer in en lopen richting de Notre Dame in Huy.
De kerk is bij toeval open en we mogen met de beheerder de schatten in de kelders bekijken. We krijgen een stempel en we branden er een kaarsje bij de heilige Joseph, dit doe ik ter nagedachtenis aan mijn vader en ik vraag hem om bescherming tijdens onze pelgrimstocht. Dan zoeken we de maas op en gaan daar verder met de route.
Het gaat opvallend goed met lopen. Ca. 13.45 uur bereiken we Andenne waar we op zoek gaan om iets warms te eten maar helaas datgene wat iets aanbiedt is gesloten in de middag. Dan drinken we op het terras maar een lekker Scotch Cis bier mmmm. Geserveerd met enkele blokjes kaas en onze eigen nootjes.
Vervolgens gaan we naar het VVV kantoor waar we tot onze schrik te horen krijgen dat degene die voor pelgrims een onderdak aanboden zijn gestopt en de ander is afwezig, we moeten 6 km. doorlopen naar Sclayn Pfff
Bij een bakker, ja echt waar, eten we een kop warme soep, drinken er koffie met een gebakje erbij wat werkelijk verrukkelijk is. Ondertussen is het 16.00 uur en we maken ons op voor het laatse gedeelte van vandaag. Langs de maas zien we veel Nijlganzen, futen, aalscholvers en kokmeeuwen. We stoppen 2x om even de rugzak af te doen die we ondertussen wel stevig beginnen te voelen.
Het B en B blijkt een beetje een rommelig appartement te zijn op z’n typisch Belgisch zullen we maar zeggen. Maar ook hier is de gastvrijheid weer groot. Na het douchen gaan we naar de plaatselijke friterrie in de hoop op iets warms, maar helaas die blijkt vandaag toevallig gesloten.
Dan doen we het maar met een stukje Russisch brood , halve banaan en de rest van het gebakje toe. We liggen op tijd in een lekker fris opgemaakt bed.
Ik loop dagelijks met een intentie van de dag, vandaag was dit voor alle Tibetanen.
19 oktober Sclayn - Namen
08.00 uur ontbijten en dan weer op pad.
Het regent dus we trekken ons regenpak aan, wat we na een half uur weer uit trekken om het vervolgens weer aan en nogmaals uit te trekken.
Vlak voor Namen zien we militairen aan de rotsen hangen, een spectaculair gezicht. Het laatste stukje langs de maas naar Namen trekt zich lang. Helaas blijkt de Jacobskerk gesloten en ook het kantoor waar de stempel gehaald kan worden is gesloten. Die houden we dan maar tegoed.
We lopen eerst naar het station voor informatie voor de terugreis, daar adviseert de dame aan het loket dat we het beste de trein kunnen nemen die momenteel klaar staat op het perron, omdat de conducteurs gaan staken en er dus niets meer duidelijk is of en wanneer er een volgende trein zal vertrekken. Dus hup... wij rennen .....en zijn net op tijd, voor we het weten zitten we in de snelheid van de trein op de terugreis naar huis, het lijkt alsof mijn geest nog aan de wandel is.
Het waren vier heerlijke dagen en we zien uit naar de volgende tochten.
